بیش فعالی

اعتقادات اشتباه درباره‌ی ADHD:

  • اختلال نقص توجه بیش فعالی (ADHD) عمدتاً اختلال کودکان است.
  • کودکان و نوجوانانی که تشخیص ADHD دریافت کرده‌اند معمولاً با رسیدن به بزرگ‌ سالی بهبود می‌ یابند.

حقایق:

  • اغلب شواهد جدید نشان می‌ دهد که ADHD به‌ طور مزمن در طول زندگی حضور دارد.
  • تعداد رو به افزایشی از دانشمندان متفق‌ القول هستند که بزرگ‌ سالانی که در کودکی تشخیص ADHD دریافت کرده‌ اند با افزایش سن در سازگاری و حتی مخفی کردن علائم و جلوگیری از تداخل علائم با زندگی روزمره‌ شان توانمندتر می‌ شوند.
  • یک مقاله‌ ی آنلاین CHADD (کودکان و بزرگسالان مبتلا به اختلال نقص توجه و بیش فعالی) در 2017 نیز همین را بیان می‌ کند. مکانیسم‌ های مقابله‌ ای در کنار برنامه‌ های درمانی به تخفیف یافتن علائم ADHD در بزرگ‌سالان کمک می‌ کند. اما متخصصان CHADD همچنین مطرح می‌ کنند که 20% تخمینی کودکانی که به‌ ظاهر با بزرگ شدن علائم ADHD را نشان نمی‌ دهند ممکن است شامل افرادی باشد که هرگز مبتلا نبوده‌ اند و به‌ اشتباه تشخیص دریافت کرده‌ اند.
  • ADHD ناشی از کژکاری در توانایی پردازش اطلاعات در مغز به علت یک مشکل ژنتیکی، ضربه به سر، قرار گرفتن در معرض توکسین های محیطی یا سایر عوامل سبب‌ ساز احتمالی است. ویژگی‌ های کلیدی این اختلال شامل بی‌ توجهی، فقدان تمرکز، بیش فعالی و تکانش گری یا مجموعه‌ ای از این موارد است.
  • در کودکان، ADHD می‌ تواند خود را به شکل بی‌ قراری، فوران انرژی غیرقابل‌ کنترل، رشد ذهنی کند، مشکلات یادگیری و مشکل در معاشرت با سایر کودکان نشان دهد. در بزرگ‌سالان علائم به‌ صورت بی‌ نظمی، تصمیم‌ گیری‌ های تکانشی، ناتوانی در تمرکز بر انجام یا کامل کردن تکالیف، مشکلات خود مدیریتی و چیزی که متخصصان “سرگردانی توجه” و “بی‌قراری درونی” می‌ نامند.

در بسیاری از موارد بیش فعالی بزرگ‌سالان با اختلالات روان‌ پزشکی همبود مانند اضطراب، افسردگی، سوء مصرف مواد، رفتارهای اعتیاد آور و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) همراه است. بر اساس آمار بیش از 10% از بزرگ‌سالان مبتلا به ADHD از PTSD نیز رنج می‌ برند

بیش فعالی

ADHD می‌ تواند فراز و فرود داشته باشد

در جدیدترین تحقیقات منتشرشده آنلاین در نسخه آگوست 2021 ژورنال روان‌پزشکی آمریکا، مؤلفان اذعان کرده‌ اند که بیماران ممکن است بهبودی کامل یا جزئی علائم ADHD را با رسیدن به دهه 20 سالگی تجربه کنند اما این دوره‌ ها معمولاً موقت هستند. به نظر می‌ رسد که این اختلال نوسان داشته و در طول عمر فرد دچار افزایش و کاهش شود. محققان بیش از 550 کودک را به مدت 16 سال از سن 8 تا 25 سالگی پیگیری کردند و مطرح می‌ کنند که توارث بالای ADHD و”ریسک ژنتیکی” این اختلال دلیل تظاهرات مداوم علائم در بزرگ‌سالان است. مقاله‌ ای که به‌ تازگی در مجله‌ی روان‌ پزشکی کودک و نوجوان اروپا منتشرشده است گزارش می‌ دهد که برخی از نوجوانان مبتلا به ADHD ممکن است به حدی بهبود یابند که دیگر معیارهای اختلال را پر نکنند اما این بهبود به معنی حذف کامل اختلال نیست. بر اساس پژوهش‌ ها، بیماران همچنان “ناهنجاری‌ هایی را در ساختار و عملکرد مغز” نشان می‌ دهند که بر “عملکرد حافظه‌ ی کاری در جوانی” تأثیر می‌ گذارد. دکتر مارگارت سیبلی، یکی از روانشناسان دانشکده پزشکی دانشگاه واشینگتن، که تخصص ADHD دارد، اخیراً در مصاحبه با واشینگتن پست گفته است که پژوهش‌ های خودش نشان می‌ دهد که 90% افرادی که تشخیص ADHD دریافت کرده‌ اند در بزرگ‌سالی نیز با علائم اختلال درگیر هستند گرچه ممکن است دوره‌ های بدون علامتی هم تجربه کنند.بیش فعالی

اگر هرگز در کودکی ADHD نداشته باشی، چه؟

اینکه آیا اختلال ADHD با سن شروع در بزرگ‌ سالی وجود دارد همچنان مشخص نیست. اما برخی از دانشمندان معتقدند که علائم اختلال ADHD که در بزرگ‌سالی ایجاد شده باشد می‌ تواند شکل متفاوتی از ADHD یا اختلال عصبی شبیه به ADHD باشد که باید توصیف و طبقه‌ بندی شود. در مطالعه‌ ای که در ژورنال روان‌پزشکی آمریکا منتشر شد، محققان وجود تفاوت‌ های مشخصی در اختلالات عصبی و علائم، میان بزرگ‌سالانی که در کودکی تشخیص ADHD دریافت کرده‌ اند و کسانی که سن شروع اختلال در بزرگ‌سالی داشته‌ اند را تصریح کرده‌ اند. مؤلفان اینگونه نتیجه‌ گیری می‌ کنند که “یافته‌ ها این احتمال را مطرح می‌ کند که بزرگ‌سالان با تصویر علائم ADHD ممکن است اختلال رشدی عصبی با سن شروع در کودکی نداشته باشند. اگر این یافته که تکرار شوند جایگاه اختلال در سیستم طبقه‌ بندی باید مورد بررسی مجدد قرار بگیرد و پژوهش‌ ها باید به سبب‌ شناسی ADHD در بزرگ‌سالان بپردازند.” مقاله‌ ای در Psychiatric Times نیز در همین راستا می‌ گوید “اگر سن شروع ADHD  در بزرگ‌ سالی وجود داشته باشد ممکن است همان اختلال ADHD با سن شروع در کودکی نباشد.” در این‌ بین محققان در نسخه 2018 همان ژورنال روانپزشکی مطرح می‌ کنند که “افرادی که برای درمان ADHD با سن شروع بالاتر اقدام می‌ کنند ممکن است مواردی موجه باشند اما عموماً علائم آن‌ ها نشان‌ دهنده‌ ی عملکرد شناختی مختل نشده، اختلال عصبی همبود یا اثرات سو مصرف مواد است. تشخیص‌ های مثبت کاذب ADHD با سن شروع بالاتر اختلال به علت سنجش‌ های غیر دقیق رایج هستند.”

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.